Το λάθος που κάνουμε όλοι όταν ταξιδεύουμε για φωτογραφίες
Κάπου ανάμεσα όμως σε διαδρομές, στήσιμο κάδρων και συνεχές “να προλάβω το φως”, συνειδητοποίησα κάτι απλό: δεν θυμόμουν πώς ένιωσα εκείνη τη μέρα. Θυμόμουν μόνο τις φωτογραφίες που προσπάθησα να βγάλω.
Όταν το ταξίδι γίνεται “λίστα για φωτογραφίες”
Στην αρχή όλα μοιάζουν οργανωμένα. Έχεις στόχους, σημεία, inspiration από social media. Όμως πολύ γρήγορα το ταξίδι αρχίζει να μοιάζει με αποστολή:
- να βρεθεί το ίδιο σημείο με τη φωτογραφία που είδες
- να βγει το “τέλειο” κάδρο
- να μην χαθεί το φως
Και χωρίς να το καταλάβεις, σταματάς να κοιτάς τον προορισμό και αρχίζεις να κοιτάς μόνο μέσα από την οθόνη.
Οι στιγμές που δεν μπήκαν ποτέ στο κάδρο
Το πιο παράξενο είναι ότι τα πιο όμορφα πράγματα δεν ήταν ποτέ στις φωτογραφίες. Ήταν:
μια μικρή παράκαμψη σε ένα στενό δρόμο,
ένα χαμόγελο από έναν άγνωστο,
μια στιγμή που απλά κάθισα χωρίς να σκέφτομαι τι θα τραβήξω μετά.
Αυτές οι στιγμές δεν “τράβηξαν” φωτογραφία, αλλά έμειναν πιο έντονα από όλες.
Το άγχος του τέλειου κάδρου
Κάποια στιγμή άρχισα να πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται περισσότερο το αν η φωτογραφία θα βγει σωστή, παρά το αν περνάω καλά. Και όσο κυνηγάς το τέλειο κάδρο, τόσο περισσότερο χάνεις το αυθόρμητο.
Το ταξίδι γίνεται λίγο σαν παραγωγή περιεχομένου. Και κάπου εκεί, κάτι από τη μαγεία του χάνεται.
Η στιγμή που το άλλαξα
Υπήρξε μια στιγμή που απλώς έβαλα την κάμερα στην άκρη. Δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος, απλά κουράστηκα να κυνηγάω το “τέλειο”.
Και ξαφνικά, το μέρος άρχισε να φαίνεται αλλιώς. Πιο ζωντανό, πιο αληθινό. Δεν έψαχνα πια φωτογραφία, απλά ήμουν εκεί.
Το λάθος που κάνουμε όταν ταξιδεύουμε για φωτογραφίες δεν είναι ότι τραβάμε πολλές. Είναι ότι ξεχνάμε να ζήσουμε πρώτα τη στιγμή και μετά να τη φωτογραφίσουμε.
Γιατί στο τέλος, οι φωτογραφίες θα μείνουν. Αλλά αυτό που πραγματικά θα θυμάσαι, είναι αν ήσουν εκεί ή αν απλώς προσπαθούσες να το αποδείξεις.
